Wie mer neilich inde Zeidunge geläse hot, soll däs Joahr wirrer e Winzerfeschd in Bensem oabgehoalte werren. Do will ich Eich mol en Spaß vezäihle, der wu mer am erschde Winzerfeschd bassiert is.
Beim erschde Winzerfeschd in Bensem weer ich moiner Drei beinooh zum Merder worrn un deht heit bombesicher im Kiddche hocke, wann unser Katz, die Scheckel, net gewäst weer. Ja – sou woahr ich Hannes haaß, däs Dierche hot domols e Menscheläwe un mich vum Zuchthaus gerett. Do gitts goar nix ze lache, veschdanne – Kall, du brauchschd mich goar net sou schääl ouzegucke: däs is de roin Woahret, wo ich do vezäihle duh.
Es woar Sunndoags. Die Sunn hot geblitzt, zum erschde mol nooch dem lange Räije vorher. Die Stroaße woarn schwazz vor laurer Mensche. Alles woar rewällig. Wie ich zum Fenschder rausgeguckt häbb, sinn groad zwaa grouße Wäje mit Schellgail zum Feschdzuck gefoahrn. Ich wollt erschd goar net higucke. Dann, offegeschdanne, ich häbb aa zu dene gehäijert, wu gäje däs Winzerfeschd woarn. „Mich sähnse net“, häwwich gesoaht, „dene mobbel ich woas.“ Un ich häbb mer feschd vorgenumme gehatte, an dem Doag net ausem Baijes ze gäih. Wie ich awwer uff aamol soue Leitspeel gesäihe häbb un däs Gewäwwer uff de Gasse, do häwwich gedenkt: „Holla, do bin ich doch mol neigierig, woas gespeelt wird.“ „Bawett“, häwwich in die Kich nausgerufe, „Bawett, mach dich zerräächt, mer mache zamme in die Stadt noi, ich glaab roin, der Lumbekroom wird doch noch äbbes.“ Do is groad wirrer en Wache an unserem Haus vebei gerumbelt kumme un an alle Ecke un Enne hots getrummelt un gepeffe un Musik gemoacht, als deht e ganz Regiment Soldoare in die Stadt noimaschiern. Ich bin ganz zwazzelig worrn, weil die Bawett mit ihre Bennelcheskreem net ferdig worrn is. Endlich woarse sou weit un mer sin die Schdadt zamme noi gedrollt.
Wie mer ans Hassloche Haus uffde Maikplatz kumme sin, häwwemer net weirer gekennt vor derer Menschemaß. Däs woar e Gedrick un e Gestumb; es woar wäiklich net mäih schäi. Vun de Auerbächer Stroaß her hots getrummelt un gebloose. „Se kummä ! se kummä!“ häwwe die Kinner gekresche. „De Feschdzuk kimmt, awwel kimmter – Wäk do, do häwwich zeerschd geschdanne; wann de Dich net per machschd, haawich der die Brill vun de Noas!“ – So isses riwwer en niwwer gange un däs Gestumb un Gedrick is immer äjer worrn. „Waaschde woas“, häwwich zu moiner Fraa gesoaht, „in dem Gedruuwels hoalt ich’s net mäih aus, mer schlengele uns do dorch un mache ins Winzerdorf noi.“ Hot de Deiwel die Gaas gehollt, konner aa de Bock holle.“ – Bezoahlt, enoi, zwaa Stiehl vewischt, druffgestellt un de annern iwwer die Kepp wäkgeguckt woar aans.
Do sin aa schun die Vorreirer kumme! Ich häbb nor sou staune misse, woas Bensem do uff die Baa gestellt hot. Ich bin goar net satt worrn ze gucke. „Ja, wann mer Bensemer woas mache, werds woas“ häwwich gedenkt, „däs soll uns mol e anneri Schdadt nochmache!“ Vun dem veele Guckes häwwich awwer en bawaarische Dorschd krieht un ich woar frouh, wie die letschd Wache vorbeigerollt is kumme. „Jetz awwer nix wie aan gepätzt!“ häwwich gesoaht, wie ich näwerer geschdanne häbb. „De Schellebäick hot uns die zwaa Stiehl do gelehnt – aa Ehr is doch die anner wert...“ Die Bawett hot nochgäwwe un mer häwwe zwaa Halwe getrunke. Aus dene zwaa sin viere worrn. Es Winzerdorf hot sich ze fille ougefange. Die Bawett wollt baduh haam. Dehaam stärwe die meischde Leit“ häwwich gesoaht. "Woas deht dann de Miehlums Schorch vun amm denke, wammerm net die Sunn oud uh dehn? Du waaschd, der hot uns jeeres Joahr unsern Woi oabgenumme." Es hot net long gedauert, do häwwemer owwe im Miehlum soim Stann gehockt. Wann däs froindliche Freilein mit dem Krollekopp net gewäst weer, mer heehn kaan aanzige Stuhl krieht. Die hot awwer defor gesoigt un mer heehn kaan aanzige stuhl krieht. Die hot awwer defor gesoigt un mer häwwe uns zu de annern gehockt. Un woas for Leit häwwe do gesotze - laurer ächte Bensemer, laurer Kärnbäjer. "Do bassemer hi". Die Bawett hot genuckt un vun alle Seite hots "Proschd Hannes!" gerufe. Ans Fortgäih hot do iwwerhaapt kaans mäih gedenkt; aach net, wies Zeit zum Noachtesse woar. Dann em Schambache Frenzel soi Wärschdelchin mit Senfd häwwe de Hunger groad sou geschdillt, wiese de Dorschd gräißer gemoacht häwwe. "Lossen doch - wanns ans Drinke gäiht, hot jeerer Dorschd" hot aaner moiner Bawett zugerufe, wiese mer e poar in die Rippe stumbe wollt, weil ich wirrer en frische Schobbe beschdellt häbb.
Wie die Winzerdenz uffgefiehrt worrn sinn, bin ich aach emol gucke gange, weil ich se mol vun de Neeh betroachde wollt. Do häwwich awwer sou richdig gemäikt, daß ich schun moi Fett gehatte häbb. Ich bin um die Eck gemoacht - do häwwich uff aamol e Doarmel krieht, häwwen Schuß geduh un batsch - häwwich uffde Dräbb vum Mohr soiner Woilaab gehockt. Ich häbb geglaabt, daß mich niemand gesähe hett. Do hots awwer schun hinemer gebrillt: